Kur’an Günlüğü Engin NOYAN imzasıyla çıkmış OMA’dan sonraki ikinci kitap. İlk kitabında anneannesinin hayatını, onun tuttuğu günlükleri bir araya getirerek bize aktaran Engin NOYAN bu kez Kur’an Günlüğü’yle kendi duygu ve düşüncelerini bizlerle paylaşıyor.

Adından da anlaşılacağı gibi kitap Engin NOYAN’ın “ilk tanıştığı günden beri iç içe yaşadığım” dediği, Allah’ın kesin ve değişmez kelamını okuduğu zaman ki duygularını bir araya getiriyor. Gerek üslubuyla gerekse anlattıklarıyla hayattaki hassasiyetlerimizi yeniden gözden geçirmemize yardımcı olacak türden bir kitap Kur’an Günlüğü.

Kur'an Günlüğü'nün hemen giriş kısmında Engin NOYAN, kitabın  basım safhasına nasıl geldiğini anlatırken yaşadığı şaşkınlığı veya Kur’an’la içli dışlı yaşayan (yaşaması gereken) insanların onda yarattığı şaşkınlığı şu şekilde dile getiriyor:

“O gece bütün gayretimle direnmeme rağmen, genel istek üzerine birkaç duygumu, tespitimi ve yorumumu daha paylaşmak zorunda kaldım ‘Kur’an Günlükleri’mden.

Nedense pek şaşırmışlardı, her biri mübarek Kur’an’a aşina, bir çoğu da ciddi birer Kur’an uzmanı olan dostlarım, kendimce geliştirdiği ve sebatla sürdürdüğüm bu çalışmama hayran kalmışlardı.

Ama asıl şaşıran ben olmuştum, çünkü ben mübarek Kur’an’la içli dışlı yaşayan, yaşamaya gayret eden herkesin, küçük irisi defterlere kendince notlar aldıklarını sanıyordum!”

İşte o gece, dostlarından gelen yoğun istek neticesinde o küçük defterler derlenmiş bir dizi olarak çıkacak Kur’an Günlükleri'nin ilki ortaya çıkmıştı.

Peki ama nasıl bir anda bu duygu patlaması yaşanmıştı Engin NOYAN’da? Nasıl olmuştu da her gün Kur’an’la içli dışlı olan dostlarından farklı olarak onda böyle bir duygu yoğunluğu oluşmuştu? Kur’an’ın mesajına aklının yanında kalbini ve gönlünü açan bu insan kitabın girizgah bölümünde Kur’an’la nasıl hem hal olduğunu şu şekilde anlatıyor:

“Rabbimiz Yüce Allah’ın mübarek Kur’an’da nihai şekliyle dile gelen, kesin ve değişmez kelamıyla tanıştığım günden beri onunla iç içeyim.

Önceleri yalnızca özel tenhalarımda, aç ve yoksul ruhumun kah acı, kah mutlulukla titreştiği, neredeyse saydamlaştığı zaman dilimlerinde, bitmek tükenmek bilmez gibi gelen gecelerin sabaha dönmeye yüz tuttuğu saatlerde, ürkek kulaçlar sallamaya cesaret ediyordum bu hakiki sonsuz ilim ummanına.

Sonra cesaretim artmaya başladı. Samimi ve toy bir cesaretti bu. Küçük dalış alıştırmaları yapıyordum kendimce, çok büyük derinliklere dalabilmek cehdi içinde. İlk bakışta duyduğum tedirginlik giderek doygun ama ince bir güven duygusuna dönüşüyordu; bitmek tükenmez geceler artık bana yetmiyordu.

Sonra...

         Sonra, kendimi artık hatırı sayılır bir derinlikte iyice güvende hissedebileceğimi zannetmeye başladığım bir anda, değil o ummana dalmaya,henüz o ummanın kıyısına dahi varmaya henüz başlamamış olduğumu gördüm!

O gün, boynumu büktüm, bir daha asla dikleştirmemecesine...
O gün secdeyi gördüm, bir daha asla unutmamacasına...
O gün onca geceden, onca yıldan, onca çabadan, onca emekten sonra vardığım noktadan, sıfırdan yeniden başlamaya karar verdim...

Ve o günü hep bu gün bildim.”

İşte Engin NOYAN bu şekilde tanışıyor ve yoğunlaşıveriyor Kur’an’la. Ve O’na bir adım yaklaşıyor. O ise kendisine bir adım yaklaşana bin adım yaklaşacağını vadediyor. O’nu anlamak isteyene tüm kapılarını Kur’an aracılığı ile açıveriyor. O yüce yaratan her şeye kadir olan Allah bir anda yar ve yardımcısı oluveriyor kendine bir adım atanın.

Engin NOYAN’ı “Ve o günü hep bugün bildim!” derken tahayyül etmeye çalışıyorum. Tam bu sırada beynimdeki o silik görüntüler beni bir anda bundan yıllar öncesine Türkiye’nin tek kanallı olduğu günlerdeki bir televizyon programına götürüyor . Siyah beyaz ekrandaki adam gene Engin NOYAN. Ailesiyle birlikte evlerine gelen program yapımcısı ile sanat üzerine söyleşiyorlar. Engin NOYAN’ın gitarından çıkan nağmelerle zaman zaman ara veriliyor söyleşiye. Kendisi, ailesi ve sanat anlayışı ile ilgili pek çok öğreniyoruz. Hatta çocuklarıyla, eşinin Türkçe, kendisinin Almanca konuştuğunu öğreniyoruz. Bu şekilde çok küçük yaşta iki dili birden ana dili gibi öğrenme şansını yakalayacak olan küçük oğulları ise ekranda bir görünüp bir kayboluyor söyleşi sırasında.

O günden kalma kafamdaki görüntüler yerini tekrar çok kanallı Türkiye’ye bırakıyor. Ekrandaki gene Engin NOYAN. Bu sefer elinde pirim üstadım dediği Muhammed ESED’in tefsiri var. Canlı yayında zaman zaman gözleri dolarak insanlara Kur’an mesajını aktarıyor. Bir başka seferse, dünyanın öbür ucundan Allah’ın vahyine kulak vermiş bir insanın önüne oturmuş, onun ellerini ellerinin arasına almış o kimsenin ilahi davetle tanışma hikayesini dinliyor. Her haliyle “Ve o günü hep bugün bildim!” der gibi.

Acaba biz de aynı şeyi söyleyebiliyor muyuz açık yüreklilikle? O günü hep bugün gibi yaşayabiliyor muyuz? Fakat daha önce sorulması gereken başka bir soru var galiba. Acaba biz o günü hiç yaşadık mı? O günü hep bugün bilmek için önce o günü yakalayıp beynimizin ve kalbimizin en ücra köşelerine kadar kazımak lazım; öyle değil mi? Bize miras kalan ve belki çoğumuzun yokluğunda ne olacağını bilmediğimiz o günü layıkıyla hissedip sahiplenebilmemiz için bu şart galiba.

***

Söylediklerine, düşündüklerine Kur’an’dan deliller bulmaya çalışan bir “felsefe Müslüman'ı” değil, yaşamına Kur’an’dan anladıklarıyla yön vermeye çalışan “Kur’an ve Peygamber aşığı bir sokak Müslüman'ı” Kur’an Günlüğü’ndeki Engin NOYAN. Yaptığı “ruhsal tercihe” pratik anlam kazandırma kaygısında olan ve bu amaçla başta Muhammed ESED’in Kur’an Mesajı ve Elmalılı Hamdi YAZIR’ın Hak Dini Kur’an Dili olmak üzere pek çok tefsiri, tekrar tekrar okuyan biri.

Ve Kur’an’ı her okuduğunda insanlara hidayet kaynağı olarak gönderilen o mübarek kitabın işlemeli bir torbayla sarıp sarmalanıp evlerin ulaşılması en zor yerine asılmasını insanlara emreden ayeti arıyor duruyor Engin NOYAN. Ve bir türlü anlam veremiyor insanların bu davranışına.

Bu traji-komik olaya sebep olarak, doğduğu anda babasının dinini ve tuttuğu futbol takımını sahiplenerek hayata adımlarını atan insanların, hayatlarının ilerleyen yıllarında babalarının takımları hakkında edindikleri bilginin birazını bile dinleri hakkında edinmiyor olmaları gösterilebilir kanımca. Suya sabuna dokunmayan ara sıra Arapça’sından okunduğunda insanları rahatlatan ama mesajının tamamen yok sayıldığı bir Kur’an ve bu düşünceden teşekkül eden bir din anlayışı insanlara daha kutsal geliyor galiba.

         Kur’an Günlüğü’nün pek çok yerinde yazarın tattığı “hazzı”, “güveni”, “tatmini” yani kendi tanımlaması ile "mutluluğu" sizin de hissedeceğinize eminim. Son olarak hoş bir dizaynla hazırlanmış kitabın, Engin NOYAN’ın tatlı gülümseyişinin fonda olduğu arka kapağındaki cümlelerle son verelim yazıya.

“‘Kur’an Günlükleri’, Rabbine kulluk edebilme ateşiyle yanan, bunun içinde O’nun İlahi Kelamında , mübarek Kur’an’da beşer diline döktüğü Murad’ı İlahisini aşk ile cehd ederek anlamaya kavramaya, giderek içine sindirip hayatının ayrılmaz bir parçası haline getirmeye çalışan herkesi, tabi önce Müslümanları, sonra da aklı eren, gönlü coşan her türlü inanç sisteminin müminlerini, Hakikat bilgisinin bu eşsiz nihai kaynağıyla kendi az gayretiyle muhatap olmaya kucaklaşmaya yani bir anlamda kendi “Kur’an Günlüğü’nü tutmaya davettir aslında”