Dokunma ömrüme, ne olur!
İncedir urbası geleceğin.
Ve serindir Ankara’nın kızları,
Ama ateş olur, sevince.

Gerçekler, dolanıyor ayağıma.
Ürperiyorum,
Her gördüğüm mavide.

Yitirdiğim sabahları,
Hoyrat bir ekim ikindisinde,
Yanı başımdayken,
Gözüme sürdüğün maviye,
Elime tutuşturduğun hüzne,
Yoruyorum.

Ne zaman gözlerine baksam,
Boğuluyor kıyılarımda, telaşlı bir nehir.
Sonra sinsi bir yağmur,
Kuşanıyor ölüm havasını.
Unutmanın sarp yokuşuna,
Bakakalıyorum…

Bir de,
Uzaklardaysan,
Sana çıkan sokağın
Dilendiği her adım için,
Sağanak bakışlar,
Yolluyorum.

***

Süre süre kızıl eteğini ufka,
Bak, geçti bir gün daha, sensiz.
Ne varmış korkacak!!!

***

Mavinin hüznü,
Biliyorum,
Zamanın büyüttüğü çiçek,
Sendin…