gurbetin perdesine astım gözlerimi 
ummanlar ülkesinde sırların eskimez 
uykulardan kalkar sana döneriz 
bahara depreşen kardelenler gibi 

yürürken, tökezler ırak düşer ayaklarımız 
su yürür, toprak açılır gül mevsimine 
bebekler doluşur aşk bahçesine 
orkideye açılır gözlerimiz kara duvarlardan 

iki hece yeşertir bizi, bizden 
turnaların sevdasına kucak açarak 
o sesin damarını kalbimize kuşandık 
aşkın karargahına çağrılırız biz 

düşer kayığımız deryada baka kalırız 
gözlerimiz doldurur avuç ayalarını 
serin bir meltem düşleriz ağlaşarak 
azıklarımızı çıkın tutarak sunarız biz 

sokar bizi aniden ölüm meleği 
panzehiri içer ruhumuz bizim 
dünya tükenir silik hecelerde gözde belirmez 
yüce sırra sarmalanırız biz 

yârab... 
eşiğinden bizleri al içeri 
nûrunu ser içeri 
her şafağın yolunu umutla bekledim 
gönül dibacemin esrarlı yollarında